Wespazjan Kochowski przedstawiciel języka staropolskiego

Jednym z najbardziej znanych twórców języka sarmackiego był niewątpliwie Jan Kochanowski. Nie należy jednak zapominać o wielu innych mistrzach poezji sarmackiej jakim byli Jan Andrzej Morsztyn, Mikołaj Sęp Sarzyński, Wacław Potocki czy Wespazjan Kochowski historyk i poeta polskiego baroku, który był również przedstawicielem filozofii oraz literatury sarmackiej. Ten wybitny poeta urodził się w 1633 roku a zmarł w 1700 roku w Krakowie. Całe życie przebywał w Małopolsce. Ojcem jego był szlachcic Jan, matka to Zofia z Janowskich. Wespazjan pobierał nauki w Kolegium Nowodworskiego w Krakowie. Gdy skończył edukacje przez 10 lat walczył z Kozakami, Rosjanami oraz Szwedami pod chorągwią husarską. W roku 1660 wrócił do Gaju, później zamieszkał w Goleniowach na ziemiach krakowskich. W roku 1666 uczestniczył w rokoszu Lubomirskiego.

W roku 1688 zyskał poważanie pośród szlachty, za swoje działania w polityce. Został zauważony przez dwór i w latach od 1671 do 1673 był podżupnikiem wielickiego – kontrolera największych kopalni soli.

Jego dorobek literacki oraz wpływ na kulturę jest bardzo duży. Jako literat zadebiutował poematem pt: Kamień świadectwa wielkiego w Koronie Polskiej senatora niewinności, w którym bronił Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Rok 1668 to data wydania pierwszego tomiku Kochowskiego pt: „Różaniec Najświętszej Panny Maryi”.

W 1674 roku opublikowane zostało „Niepróżnujące próżnowanie”, będące zbiorem kilkuset utworów. Były one podzielone na 4 księgi liryków, księgę epod oraz 2 księgi epigramatów. Docenione zostało zawarte w nim bogactwo tematów oraz uczuć, jak również środków stylistycznych, form wersyfikacyjnych. W swoich utworach Wespazjan troszczył się o państwo, piętnował słabości, zagrzewał do walki, pochwalał życie wiejskie, dziękował opatrzności za opiekę, ale również żartował z codziennych sytuacji. Był autorem poematów religijnych: „- Chrystus cierpiący” i „Ogród panieński”, które zostały wydane w 1681 roku. W 1683 roku wydał „Annalium Poloniae ab obitu Vladislai IV Climacteres” zawierające dzieje Rzeczypospolitej za panowania Jana II Kazimierza oraz Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Korzystał przy tym z opowieści świadków, dokumentów i własnych doświadczeń. Praca ta jest jedną z podst. źródeł wiedzy dotyczącej epoki staropolskiej i sarmatyzmu.

Kochowski wziął udział w odsieczy wiedeńskiej sporządzając sprawozdanie pt: ” Commentarius belli adversus Turcas”. Próbował również ułożyć na jego podst. epopeję narodową. Najwybitniejszym dziełem tego artysty jest niewątpliwie zbiór psalmów „Psalmodia polska”. Był to tekst modlitewny, testament duchowy. Naczelne idee, jakie się tam znajdują to pokuta oraz miłosierdzie Boga, ufność w opatrzność oraz szczególna rola jaką odgrywa Polska w świecie, wyższość ustroju jakim jest Rzeczypospolita. Utwór ten został obwołany arcydziełem polskiego baroku oraz znakomitą syntezą ówczesnej kultury.

Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz