Portret sarmacki w malarstwie

Portret sarmacki – to gatunek malarstwa portretowego typowego dla polskiej sztuki okresu baroku, na którym przedstawiono szlachtę oraz magnatów.

Jest to rodzaj obrazu na którym przedstawiano postać szlachcica sarmatę, zazwyczaj stojącego przy stoliku, który ubrany jest w reprezentujący go strój, zazwyczaj przedstawiony z herbem rodowym. Często obok stojącego szlachcica znajdowały się napisy, które informowały o zajmowanym przez niego stanowisku praz godnościach. Obok znajdowały się buława, również księga, a także krucyfiks albo inny z symboli urzędu jaki sprawował Sarmata.

Charakterystyczną cechą portretów sarmackich był linearyzm (jest to tendencja w malarstwie albo grafice, która polega na wydobyciu kształtu również plastyki oraz ekspresji przedmiotu lub postaci, który został przedstawiony poprzez zaakcentowanie wartości dekoracyjnych takich jak kontur czy linia), oraz dwoma płaszczyznami mocnych i zdecydowanych barw, również akcentowaniem bogatego zdobnictwa ubiorów oraz akcesoriów, także ostrym realizmem bez idealizacji przedstawianego modela.

Jednym ze specyficznych rodzajów malarstwa sarmackiego jest również portret trumienny.

jan kazimierz portret sarmacki

Jan Kazimierz – portret sarmacki

Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz